EN — I’m in Miami, driving on a highway that supposedly leads to Las Vegas. Strangely, in the dream, Miami and Vegas are neighboring states. As I cross into LV, I hit a stretch that no one has funded; it’s a dirt road running between two 5–8 lane highways. I notice a building with smooth, rounded architecture like the Abu Dhabi museum, decorated with Arabic writing. Cars that fail to slow down at the end of the road crash onto it, flipping over a sloped ramp. Behind it lies a hidden course with green spaces you can’t see from the outside.
After parking on the flat part of the concrete structure, I take a narrow path around a cabin–like building. A photo shoot is happening there, using the landscape as a backdrop. The cabin’s window facing the view is open, with no glass. A crowd waits outside, but I don’t want to wait. I slide the curtain aside with my phone, snap a shot, and wonder how they set up the lighting. Two people are doing the shoot, one with a camera, the other handling a light meter and flash. I ask the photographer, “Are you using a DJI 360 sensor with Lidar?”. She nods, and I walk away without saying anything else. I briefly wonder why I didn’t ask more or check if she was satisfied, then remind myself I didn’t ask on purpose. As I close the door, my matte–painted nail scratches the wooden frame a bit; I rub it gently, and she says, “Don’t worry, I knew this would happen”.
On the way back to my car, the road is crowded. People are passing in both directions. SKAL association presidents walk by with their medals. Only Sadık A. stops to my right, without blocking traffic. Even though I’m dressed in a way no one would recognize, he says he knows me and checks in. I joke, “I’m in witness protection; starting a new life”. When I take off my round straw hat, I’m surprised to see my hair has grown long. Then they continue on.
* Transcribed from the voice recording, recorded right after the dream.
TR — Miami’deyim, bir otoyol var, sonu Las Vegas’a çıkıyormuş. İlginç bir şekilde LV ve Miami komşu eyaletler rüyada. LV’a girerken geçtiğim bir bölge var, iki eyalet arasında kaldığı için kimse finanse etmemiş, 5–8 şeritli iki otobanın arası toz–toprak yol. Abu Dhabi müze mimarisi gibi yuvarlak, üzerinde Arapça yazılar olan bir yapı görüyorum. Yolun sonunda yeterince yavaşlamayan araçlar binanın üzerine kadar çıkıp [eğimli rampa var yerden] takla atarak kaza yapıyorlar. Arkasında, dışarıdan görünmeyen, yeşil alanlar barındıran bir parkur var.
Arabayı beton yapının eğimsiz kısmına park ettikten sonra dar bir yoldan geçiyorum, kulübe gibi bir yapının çevresinde. Kulübede manzara arka planı ile hatıra fotoğraf çekimi yapılıyor. Ahşap kulübenin manzaraya bakan penceresi camsız ve açık. Dışarıda çekim için bekleyen kalabalık ve sıra var, beklemek istemediğimi söyleyip telefonumla perdeyi aralayarak bir kare çekip dönerken, çekimde ışığı nasıl ayarladıklarını merak ediyorum. Çekimi iki kişi yapıyor, birinde fotoğraf makinesi, diğerinde ışıkölçer ve flaş var. Fotoğrafçı kadına, “Lidar sensör kullanan DJI 360 sensör mü kullanıyorsunuz” diye soruyorum. Onaylıyor, başka bir şey söylemeden uzaklaşıyorum. O da merak ediyor, ben de “Eee neden başka soru ya da memnun olup olmadığını sormadım ki” diye hayıflanıyorum, sonra özellikle sormadığımı söylüyorum kendime. Kapıyı kapatırken kısa da olsa tırnağım mat boyalı ahşap kapıyı çiziyor, ovalayıp düzeltmeye çalışırken kadın “ Neyse, bunun olacağını biliyordum” diyor.
Arabaya dönerken, insanlar iki yönde gelip gidiyorlar, sıkışık bir yol. Karşımdan madalyaları ile SKAL dernek başkanları geliyor, geçiyorlar yanımdan. Sadece Sadık A, yolu kapatmadan sağımda duruyor, [orada beni görmeyi beklemeyen birinin tanımayacağı bir kılıkta da olsam] beni tanıdığını söylüyor, neler yaptığımı ve hal–hatır sorarak. “Tanık koruma programındayım, yeni bir hayat kurdum” şakası yapıyorum. Başımdaki yuvarlak hasır şapkayı çıkardığımda saçlarımın uzun olduğuna kendim de şaşırarak. Geçip gidiyorlar.
* Rüyadan hemen sonra tutulan ses kaydından alınmıştır.